açlığa gömdün bu canı niye
toprağına güzellik tohumlarını eken benim
kardeşlerim düşman oldu yine
herbirine renklerini yüreklerini veren benim
yokluğunda düştün affetime
varlığına sancılanan bu öfkene ilaç benim
ellerimi açtım beni duy diye çekinmeden söyle canım darılmam sözüne

uyut beni uyut beni karanlığım uyanmadan uyut beni
uyut beni uyut beni bu varlığım yok olmadan unut beni
çürüt beni çürüt beni şu açlığım suç olmadan çürüt beni
uyut beni uyut beni karanlığım uyanmadan uyut beni

yenildim yarattığım zalime
o zalimin bahçesine merhameti eken benim
inandım yalancının sözüne
gafillerin yollarını eşikte bekleyen benim
karanlığı verdin o cahile
güneşleri uyandırıp geceyi saran benim
ellerimi açtım beni duy diye çekinmeden söyle canım darılmam sözüne

uyut beni uyut beni karanlığım uyanmadan uyut beni
uyut beni uyut beni bu varlığım yok olmadan unut beni
çürüt beni çürüt beni şu açlığım suç olmadan çürüt beni
uyut beni uyut beni karanlığım uyanmadan uyut beni

Albüm: İnsanlar